مرخصی سالانهٔ استفاده‌نشده پولی است که از پیش بدهکار آن هستید. ترازنامه‌ای که تنها پاداش پایان خدمت را نشان دهد، تعهد را به اندازهٔ ارزش هر روز مرخصی استفاده‌نشدهٔ ثبت‌شده در دفاتر کمتر از واقع نشان می‌دهد.

دو ماده، دو مبنای دستمزد متفاوت، و خطای کلاسیک دقیقاً همین‌جاست. مرخصی سالانه‌ای که در جریان اشتغال گرفته می‌شود بر پایهٔ ماده 29(1) با دستمزد کامل پرداخت می‌شود. مرخصی استفاده‌نشده‌ای که هنگام پایان خدمت نقد می‌شود بر پایهٔ ماده 29(9) با دستمزد پایه پرداخت می‌شود، و همان ماده آن را صرف‌نظر از اینکه گرفته شده باشد یا نه قابل پرداخت می‌کند. همان مرخصی، همان کارمند، دو مبنا — قانون میان آن دو انتخاب می‌کند و ماژول چنین نمی‌کند. منبع: FDL 33/2021 ماده‌های 29(1) و 29(9).

ماژول ذخیره را با نرخ ماده 29(1) می‌سازد: پاداش کامل، یعنی دستمزد به‌علاوهٔ مزایا. این انتخابی عمدی است که در راهنمای ماژول ثبت شده، و بهتر است بدانید که این بالاتر از آن دو مبناست تا کسی ذخیره را با برآورد یک تسویهٔ پایان خدمت اشتباه نگیرد. این سنجهٔ ارزش مرخصی است، نه پیش‌بینی یک تسویهٔ مشخص.

اجرای آن و حساب‌هایی که نیاز دارد. به کارکنان ← WPS و پایان خدمت ← ذخیره‌های مرخصی سالانه (Employees → WPS & End of Service → Annual-Leave Provisions) بروید، برای دوره یک اجرا بسازید، سپس محاسبه و بعد ثبت. دقیقاً مانند ذخیرهٔ پایان خدمت کار می‌کند و این عمدی است — دو ذخیره با رفتاری متفاوت، دو چیز برای یادگرفتن می‌بودند. کار زمان‌بندی‌شدهٔ دومی با عنوان «مرخصی سالانه: ذخیره ماهانه» نیز مانند کار پایان خدمت خاموش عرضه می‌شود و دقیقاً به همان شکل رفتار می‌کند، پس هر وقت آمادهٔ ثبت آن بودید از همان صفحهٔ اقدامات زمان‌بندی‌شده فعالش کنید. روی شرکت حساب هزینه ذخیره مرخصی (Leave Provision Expense Account) و حساب بدهی ذخیره مرخصی (Leave Provision Liability Account) را تنظیم کنید. عمداً هیچ دفتر روزنامهٔ جداگانه‌ای برای مرخصی وجود ندارد: همان نوع سند است که همان افراد با همان تناوب ثبت می‌کنند، پس به‌جای افزودن فیلدی دوم برای پیکربندی و فیلدی دوم برای خالی ماندن، از دفتر روزنامهٔ پایان خدمت دوباره استفاده می‌شود.

تنظیم حساب بدهی یک کار دیگر هم می‌کند که ارزش دانستن دارد. تسویهٔ نقدی مرخصی را در فیش حقوقی از بار کردن هزینه به آزادسازی همین ذخیره تغییر می‌دهد. نکتهٔ اصلی ذخیره‌سازی همین است. بدون این تغییر، هزینه دوبار بار می‌شود — یک بار در ذخیره و یک بار هنگام پرداخت مرخصی — و بدهی برای همیشه در ترازنامه می‌ماند.

سه قاعده دربارهٔ خودِ روزها.

• روزهای استفاده‌نشده برابرند با روزهای تخصیص تأییدشده منهای مرخصی تأییدشدهٔ گرفته‌شده. تنها رکوردهای تأییدشده در هر دو طرف شمرده می‌شوند، بنابراین این رقم به این بستگی ندارد که صف تأیید چه کسی در روز اجرا خالی مانده بود. کارمندی که رقمی منفی نشان دهد، چون پس از یک اصلاح بیشتر از تخصیص گرفته است، در صفر متوقف می‌شود، نه اینکه ذخیرهٔ همهٔ دیگران را کم کند.
• تنها حرکت ثبت می‌شود. افزایش حقوق در همان دوره‌ای که رخ می‌دهد کل ماندهٔ انباشته را دوباره ارزش‌گذاری می‌کند، چون بدهی به نرخ امروز اندازه‌گیری می‌شود. مرخصی واقعاً گرفته‌شده حرکتی منفی تولید می‌کند که آن جفت را برمی‌گرداند — این بدهی در هر دو جهت حرکت می‌کند.
• تخصیصی که تاریخ شروعش پس از پایان دوره باشد شمرده نمی‌شود. استحقاق سال آینده که پیشاپیش اعطا شده، امروز بدهکار نیست.

مثال محاسبه‌شده. اجرای مرخصی اوت 2026 برای همان سه کارمند، قیمت‌خورده به پاداش کامل.

مارکو همان توقف در صفر است در عمل: چهار روز بیشتر از تخصیصش پس از یک اصلاح، که به‌جای اعتبار به زیان همکارانش، صفر ثبت می‌شود. و رانیا دو مبنا در یک سطر است — 18 روز استفاده‌نشدهٔ او با AED 14,400 و به نرخ پاداش کامل ماده 29(1) ذخیره می‌شود، در حالی که همان 18 روز اگر هنگام پایان خدمت بر پایهٔ ماده 29(9) نقد شود روی دستمزد پایهٔ او AED 7,200 قیمت می‌خورد، یعنی دقیقاً نصف.

خطای رایج، و آرام‌ترین خطای کل ماژول. اگر هیچ نوع مرخصی‌ای کد AE_ANNUAL را نداشته باشد، اجرا از محاسبه خودداری می‌کند به‌جای آنکه صفر گزارش دهد. این خودداری یک ویژگی است. صفحه‌ای پر از صفر به‌معنای «چیزی بدهکار نیست» خوانده می‌شود، در حالی که واقعیت این است که «چیزی اندازه‌گیری نشد»، و بدهی صفر از آن عددهایی است که تأیید و گزارش می‌شود و هرگز کسی از آن نمی‌پرسد. اگر اجرا خودداری کرد، به انواع مرخصی بروید و کد را روی همان نوعی بگذارید که واقعاً مرخصی سالانهٔ قانونی امارات است — نه روی مرخصی استعلاجی و نه روی دسته‌ای بدون حقوق.