گران‌ترین خطاها در این حوزه محاسباتی نیستند. قاعده‌هایی هستند که روزی درست بودند، هنوز تکرار می‌شوند و لغو شده‌اند.

قراردادهای نامحدود دیگر وجود ندارند. FDL 33/2021 هر قرارداد کار بخش خصوصی را مدت‌معین کرد و وزارت منابع انسانی و توطین امارات (MOHRE) مهلت تبدیل قراردادهای موجود را تا پایان 2023 تمدید کرد. هیچ قرارداد نامحدود زنده‌ای در بخش خصوصی نمانده که بتوان بر پایهٔ آن استدلال کرد، هر چه هم که الگوی داخل پوشهٔ منابع انسانی شما هنوز بگوید. منبع: FDL 33/2021.

و پیامد آن برای پاداش، همان چیزی است که از دست می‌رود. قاعده‌ای که پاداش کارمند مستعفی را کم می‌کرد — همان نردبان یک‌سوم و دوسوم که تقریباً هر کسی در منطقه هنوز از بر است — متعلق به قانون فدرال 8/1980 بود و به نوع قراردادی گره خورده بود که دیگر وجود ندارد. ماده 51 هیچ کاهشی برای استعفا ندارد. کارگری که پس از هفت سال استعفا می‌دهد و کارگری که کارفرما پس از هفت سال به کارش پایان می‌دهد، پاداش یکسانی طلبکارند که به یک شیوه محاسبه می‌شود. منبع: FDL 33/2021 ماده 51.

آنچه ماده 51 هنوز اجازهٔ کسرش را می‌دهد. مبالغی که قانوناً بدهکارید از پاداش کسر می‌شود و اجزای سال به‌تناسب پرداخت می‌شوند، نه اینکه با گرد کردن از بین بروند. این دو، تعدیل‌هایی است که خود ماده در بر دارد. کاهش به‌سبب شیوهٔ پایان رابطه میان آن‌ها نیست. منبع: FDL 33/2021 ماده 51.

در Odoone. در پارامترهای ماده 51 هیچ ضریبی مربوط به دلیل خروج وجود ندارد و راهنمای ماژول هم چنین چیزی را مستند نکرده است. وقتی منابع انسانی یک استعفا را تأیید می‌کند، ماژول بخش پایان خدمت (End of Service) را روی همان استعفا با پاداش بدهکار در آخرین روز کاری، ماه‌های خدمت مستمر و یادداشتی کوتاه دربارهٔ مبنای آن درج می‌کند. این همان رقم ماده 51 است، نه رقمی کاهش‌یافته. اگر بعداً استعفا به پیش‌نویس بازگردانده، لغو یا رد شود، رقم پاک می‌شود تا کارمند بازگردانده‌شده هرگز بدهکار به‌نظر نرسد.

مثال محاسبه‌شده. رانیا از درس ۱ استعفای خود را می‌دهد و آخرین روز کاری‌اش 31 اوت 2026 است. پاداش او AED 72,000 است. اگر کارفرما در همان تاریخ به کار او پایان می‌داد، پاداشش AED 72,000 بود. اما یک فایل صفحه‌گسترده که هنوز ضریب دوسوم را روی استعفا اعمال می‌کند AED 48,000 تولید می‌کند و AED 24,000 کمتر به او می‌پردازد — مبلغی که حق مطالبه‌اش را دارد، آن هم در مهلت پرداخت 14 روزه‌ای که جای چندانی برای بحث نمی‌گذارد.

خطای رایج. سه چیز این خطا را زنده نگه می‌دارند: الگوهای قرارداد که هنوز از ادبیات قرارداد نامحدود استفاده می‌کنند، پیکربندی حقوق‌ودستمزدی که ضریب دلیل خروج را از سامانه‌ای پیش از 2022 به ارث برده است، و همان گفت‌وگوی تسویه که در آن به کارمند در حال خروج گفته می‌شود استعفا بخشی از پاداشش را می‌گیرد. اگر هر یک از این سه در سازمان شما هست، پیش از اجرای ذخیرهٔ بعدی اصلاحش کنید، چون هر کدام عددی تولید می‌کند که هم غلط است و هم قابل نقل‌قول.