ماده 4 حالت‌های مستثنا از نظام حمایت از دستمزدها را فهرست می‌کند. این حالت‌ها دقیقاً یازده موردند، فهرست بسته است، و ارزش دارد که آن‌ها را دقیق در اختیار داشته باشید، چون چند نسخهٔ در گردش دقیق نیستند.

منبع: MR 340/2026 ماده 4.

دو ویژگی این فهرست ارزش توجه دارد. هفت مورد از یازده مورد یک شرط دارند — سقفی بر مبلغ یا دوره، یک مدت حداکثری، اطلاع به وزارت، درخواستی از سوی مؤسسه، یا موافقت خودِ کارگر — پس به‌ندرت خودِ حالت به‌تنهایی تمام پاسخ است. و چهار مورد آخر اصلاً کارگر نیستند: بندهای 8 تا 11 فعالیت‌ها و نهادها را مستثنا می‌کنند، نه اشخاص را.

در Odoone. قراردادن رژیم WPS (WPS Regime) یک کارگر روی مستثنا (ماده 4) او را به‌کلی از نسبت خارج می‌کند، و ماژول از شما می‌خواهد نام ببرید کدام‌یک از یازده حالت اعمال می‌شود. دلیلش تمام نکته است: فهرست بسته است و استثنای بدون توضیح در برابر پرسش وزارت قابل دفاع نیست.

مثال محاسبه‌شده، و همان چیزی نیست که انتظار می‌رود. به مؤسسهٔ درس ۲ برگردید که دستمزد مدیر عامل پرداخت نشده بود: نسبت AED 190,000 بر AED 250,000 بود، یعنی 76.0%. حالا فرض کنید علیه یکی از تکنسین‌ها با دستمزد AED 18,750 گزارش ترک کار ثبت شده است، که همان حالت 2 است. او از نسبت خارج می‌شود، پس دستمزدش از مخرج بیرون می‌رود — و دستمزدی هم که واقعاً به او منتقل کرده بودید از صورت کسر بیرون می‌رود. نسبت می‌شود AED 171,250 بر AED 231,250، یعنی 74.1%.

استثنا راهی برای بهبود نسبت نیست. برداشتن کارگری که به او پرداخت کرده‌اید، دستمزد را هم از بالای کسر و هم از پایین آن برمی‌دارد، و نسبت پایین می‌آید. استثناها وجود دارند چون قطعنامه آن حالت‌ها را بیرون از سامانه قرار می‌دهد، نه چون اهرمی‌اند که در ماه سخت بکشید.

اشتباه رایج. مستثنا به رژیمی تبدیل می‌شود که هر وقت پرداخت دردسر دارد سراغش می‌روند: کارگری در میانهٔ انتقال ویزا، یک تسویهٔ نهایی مورد اختلاف، کسی که روز 20 ماه رفته است. هیچ‌کدام از این‌ها در فهرست نیست. اگر نمی‌توانید به یک حالت شماره‌دار اشاره کنید و — جایی که آن حالت لازم می‌داند — به اطلاعیه یا درخواست پشتیبان آن، آن کارگر به نسبت تعلق دارد.