یک اندازه در این دوره ارزش به‌خاطرسپردن دارد و همین است: ۱۶ میلی‌متر پایین برگه متعلق به بانک است.

آن پایین چه چیزی هست. نواری که در امتداد پایین برگه کشیده شده، خط مغناطیسی ازپیش‌چاپ‌شدهٔ بانک — خط MICR — را حمل می‌کند و باید خالی بماند تا اسکنر تسویه بتواند بخواندش. بانک آن را پیش از آنکه برگه اصلاً به دست شما برسد با جوهر مغناطیسی چاپ می‌کند. هر چیزی که چاپگر شما رویش بگذارد، از دید اسکنر، نویزی است روی تنها بخشی از چک که یک ماشین واقعاً می‌خواند. MISSING FACT: سند قانونی یا استاندارد بانکی که نوار رزروشدهٔ پایین برگهٔ چک در امارات و اندازهٔ مقررشدهٔ آن را تعیین می‌کند. راهنماهای ماژول همان ۱۶ میلی‌متری را که نرم‌افزار رزرو می‌کند مستند می‌کنند، اما منبعی برایش نمی‌آورند، پس این دوره هم نمی‌آورد.

ماژول چگونه با آن رفتار می‌کند. عنصرها بیرون از ۱۶ میلی‌متر پایین برگه نگه داشته می‌شوند، جایی که برای خط MICR ازپیش‌چاپ‌شدهٔ بانک رزرو شده و باید خالی بماند. این کفی است که طراح به‌جای شما نگه می‌دارد، نه چیزی که باید هنگام گذاشتن هر عنصر به‌یاد بیاورید.

هشدار دربارهٔ نوار یک یادآوری است، نه شکست. اگر به شما گفته شد عنصری داخل نوار نشسته، این دستوری است برای وارسی در برابر برگهٔ واقعی خودتان — نه رد شدن و نه نقص. برگه‌ها با هم فرق دارند و نرم‌افزار صریح به شما می‌گوید که برگهٔ شما را نمی‌بیند. برگه را بردارید، از لبهٔ پایینی‌اش به بالا اندازه بگیرید و با کاغذ در دست تصمیم بگیرید. مبدأ اندازه‌گیری لبهٔ پایینی خود برگه است، نه بالای صفحه و نه لبهٔ ورقی که برگه از آن بریده شده.

مسیر کلیک. وارسی نوار یک بار مرور در طراح می‌خواهد.

1. یک اسکن از برگهٔ واقعی را به‌عنوان پیش‌نمایش پس‌زمینه بارگذاری کنید تا طراح به‌جای یک مستطیل خالی، برگهٔ خودتان را زیر عنصرها نشان دهد.
2. طراح را باز کنید و به پایین طرح‌بندی نگاه کنید: هیچ‌چیزِ شما در ۱۶ میلی‌متر پایین جا ندارد.
3. اگر چیزی به‌عنوان نشسته داخل نوار علامت خورد، پیش از جابه‌جا کردنش نتیجهٔ چاپ‌شده را روی برگهٔ واقعی بگذارید. اندازه‌ای که روی کاغذ است تصمیم می‌گیرد.

مثال محاسبه‌شده. یک برگه از یک دسته‌چک باطل بیرون بیاورید و دو دقیقه با یک خط‌کش وقت بگذارید. شما دارید به سه پرسش پاسخ می‌دهید، و جای پاسخ‌ها یادداشتی است که کنار قالب نگه داشته می‌شود.

اگر خط مغناطیسی روی برگهٔ بانک شما با فاصله داخل نوار رزروشده بنشیند، جا دارید و کاری لازم نیست. اگر بالاتر از ۱۶ میلی‌متر برود، نوار رزروشده برای آن بانک به‌اندازهٔ کافی سخاوتمند نیست و هر چه از آنِ شماست باید بالاتر برود. این تصمیمی است دربارهٔ اینکه فیلدها روی برگه کجا بنشینند — یعنی طراحی، و درس ۴ دقیقاً دربارهٔ آن نوع دیگر مسئله است.

حالت خرابی. پاسخ زیان‌بار به هشدار نوار این است که آن را خطای بازدارنده بگیرید و همهٔ عنصرها را آن‌قدر بالا بکشید تا پیام برود. آخرش چکی می‌مانَد که در نیمهٔ بالایی‌اش فشرده شده و وسطش کاغذ خالی است، و هنوز هم نمی‌دانید جای اولیه غلط بود یا نه. خرابی مقابل، نادیده‌گرفتن هشدار است بی‌آنکه هرگز برگه‌ای روی میز گذاشته باشید. هر دو دو روایت از یک اشتباه‌اند: تصمیم‌گرفتن روی صفحهٔ نمایش دربارهٔ چیزی که فقط کاغذ به آن پاسخ می‌دهد.