ایدهٔ دوم همانی است که با شما بزرگ می‌شود: قالب به طرح یک برگه تعلق دارد، نه به شرکت شما. دو بانک یعنی دو قالب، و ماژول دقیقاً برای همین ساخته شده است.

چرا یک قالب نمی‌تواند به دو بانک سرویس بدهد. طراحی از همان آغاز فرض می‌کند برگه‌ها با هم فرق دارند — شما قالب را برای هر بانک طراحی و کالیبره می‌کنید، و پاسخ راهنما به اینکه آیا هر بانک می‌تواند طرح‌بندی خودش را داشته باشد یک «بله» ساده است. اینکه سطر گیرنده کجا می‌نشیند، تاریخ چگونه چیده شده، و کادر مبلغ به رقم چقدر پهن است: هیچ‌کدام میان دو بانک تضمین‌شده یکسان نیست. قالبی که با برگهٔ یک بانک کالیبره شده و روی برگهٔ بانک دیگری چاپ شود، چکی به شما می‌دهد که هر فیلدش نزدیک به درست است و هیچ‌چیزش درست نیست. این بدترین نتیجهٔ ممکن است، چون تا وقتی کسی ردش نکرده قابل‌قبول به‌نظر می‌رسد.

مدل ذهنی. از پیش‌تنظیم چک عمومی امارات (Generic UAE cheque preset) شروع کنید که آمادهٔ استفاده عرضه می‌شود، و آن را نقطهٔ شروع بدانید نه پاسخ. نسخه‌برداری‌اش کنید، نسخه را با برگهٔ واقعی یک بانک کالیبره کنید و نام همان بانک را رویش بگذارید. برای هر بانک همین را تکرار کنید. دفترروزنامه‌های مختلف می‌توانند قالب‌های مختلف داشته باشند، و یک شرکت دقیقاً به همین شکل روی چک چند بانک چاپ می‌کند.

پیش‌تنظیم‌ها خودشان همین را دربارهٔ خودشان می‌گویند. ماژول چرخهٔ عمر چک برای هر بانک اماراتیِ ازپیش‌تعریف‌شده یک پیش‌تنظیم عرضه می‌کند؛ همه هندسهٔ عمومی مشترکی دارند و به‌عنوان نیازمند کالیبراسیون علامت خورده‌اند. آن نشان را تحت‌اللفظی بخوانید. هشدار خرابی نیست — پیش‌تنظیم است که به شما می‌گوید هنوز نه برگهٔ شما را دیده و نه چاپگر شما را.

مسیر کلیک. قالب‌ها در Print Studio زندگی می‌کنند و از بیش از یک جا می‌شود به آن‌ها رسید.

1. قالب را از خود چک، از دسته‌چک یا از دفترروزنامه باز کنید، یا از مسیر تنظیمات ← فنی ← قالب‌های چاپ (Settings → Technical → Print Templates).
2. پیش‌تنظیم چک عمومی امارات را نسخه‌برداری کنید و نام نسخه را به نام بانکی بگذارید که برگه‌اش را ترسیم می‌کند.
3. باز کردن طراح (Open Designer) را بزنید تا عنصرها را ببینید — گیرنده، مبلغ به رقم، مبلغ به حروف، خانه‌های تاریخ، خط‌کشی «حساب گیرنده» و ناحیهٔ امضا — که هر کدام جای‌گذاری میلی‌متری دارند.
4. نسخه را روی همان دفترروزنامهٔ بانکی بگذارید که از حساب آن بانک پرداخت می‌کند، و برای بانک بعدی تکرار کنید.

مثال محاسبه‌شده. شرکت Al Reem Contracting LLC به تأمین‌کنندگانش از دو بانک پرداخت می‌کند، پس دو دفترروزنامهٔ بانکی و دو قالب نگه می‌دارد. جز این، هیچ چیز دیگری در کار با چک میان این دو فرق نمی‌کند.

یک چک واقعاً از کدام قالب استفاده می‌کند. ماژول چرخهٔ عمر چک این ترتیب را روشن مستند می‌کند: دسته‌چک برنده است، سپس دفترروزنامه، سپس پیش‌فرض شرکت، سپس پیش‌تنظیم عمومی. آن را جست‌وجویی بخوانید که در نخستین پاسخ می‌ایستد. دسته‌چکی که قالب خودش را دارد از دفترروزنامه جلو می‌زند — که وقتی یک حساب بانکی دو طرح دسته‌چک دارد مفید است، و اگر روزی روی دسته‌چکی قالبی گذاشته و فراموش کرده باشید گیج‌کننده.

حالت خرابی. یک قالب مشترک میان دو بانک رایج‌ترین مورد است و معمولاً به‌عنوان میان‌بر شروع می‌شود: کسی پیش‌تنظیم عمومی را روی هر دو دفترروزنامه می‌گذارد چون یک بار قابل‌قبول چاپ شده بود. نشانه‌اش این است که چک‌های یک بانک سالم درمی‌آیند و چک‌های آن یکی پیوسته در همان جهت منحرف‌اند. آن را با کالیبراسیون درست نکنید — بانک دوم به نسخهٔ خودش نیاز دارد. و وقتی چکی از قالبی چاپ می‌شود که هیچ‌کس انتظارش را نداشت، پیش از دفترروزنامه دسته‌چک را وارسی کنید.